Pablo raadt verder aan om signalen serieus te nemen: veranderingen in gedrag, kleding, sociale contacten of omgang met geld kunnen wijzen op problemen. ‘En besef dat als een jongen ineens geld heeft, het niet altijd om criminaliteit hoeft te gaan, het kan ook gedwongen prostitutie betekenen.’

De namen Pablo en Soraya zijn gefingeerd.

Soraya denkt dat scholen een belangrijke rol kunnen spelen als het gaat om besef bij jongeren. ‘Ik had bijvoorbeeld geen idee waarin ik verzeild raakte toen ik in dat huis moest werken. Dat wat er gebeurde strafbaar was, wist ik niet; van de term seksuele uitbuiting had ik nog nooit gehoord. Ook wist ik niet wat drugs met je kunnen doen en dat ik zo verslavingsgevoelig was. Lessen over seksuele uitbuiting zijn denk ik heel belangrijk. Zo kan je als jongere die ermee te maken heeft je eigen situatie herkennen en zelf bedenken of je hulp wilt vragen. Zonder dat je er persoonlijk op wordt aangesproken.’

Er zijn nog veel professionals die totaal geen idee hebben welke signalen kunnen duiden op seksuele uitbuiting, merken Pablo en Soraya. ‘Achteraf bezien had ik het best fijn gevonden als ik wist dat er op me gelet was,’ zegt Pablo. ‘Dan had ik uiteindelijk wel verteld wat er speelde.’ Wat zijn z’n adviezen voor omstanders? ‘Je kunt iemand niet dwingen te praten als hij er nog niet klaar voor is. Het kan lang duren voordat een jongere zich veilig voelt en zich openstelt. Bovendien kun je niet in één gesprek iemand helpen, het kost tijd en doorzettingsvermogen. Het allerbelangrijkste is: blijf aanwezig op een niet-vragende manier. Probeer op een positieve manier een vertrouwensband op te bouwen zonder direct te vragen naar misbruik.’

De gevolgen van wat ze meemaakte, blijven altijd bij haar, vertelt Soraya. Seksualiteit, intimiteit en vertrouwen zijn beschadigd. ‘Dat draag ik mee in nieuwe relaties, en ik moet nieuwe partners uitleggen wat mijn verleden inhoudt. Voor mij is seks iets geweest waar je voor betaald werd. Ik kan niet doen alsof dit nooit een onderdeel van mijn leven is geweest.’

Beiden kregen lange tijd therapie. Pablo: ‘Het duurde jaren om te begrijpen wat er gebeurd was en om mezelf weer te vertrouwen. Het vraagt tijd, geduld en een veilige omgeving om opnieuw grip te krijgen op je leven. Toch raak ik die jaren nooit helemaal kwijt. Ik heb nu een fijne vaste vriend, maar verder vind ik mannen nog steeds viezeriken.’

Ook Soraya leerde in therapie hoe ze weer een normaal leven kon leiden. Ze werkt inmiddels in de jeugdzorg en zet zich in voor slachtoffers van mensenhandel. ‘Ik wil dat deze slachtoffers gehoord worden en blijvende ondersteuning krijgen, zodat ze kunnen herstellen en hun identiteit terugvinden. Goede nazorg is ontzettend belangrijk.’

Na een half jaar gewerkt te hebben in het huis van de uitbuiters, was Soraya lichamelijk en geestelijk óp. Ze schreef een afscheidsbrief en liep naar het treinspoor. ‘Niet dat ik dood wilde, ik wilde leven. Alleen wist ik niet meer hoe.’ Toen haar vader op Soraya’s kamer de brief vond, belde hij de politie die Soraya net op tijd oppikte. Ze vertelde alles, dook onder en kickte af. ‘De pooiers zijn helaas gevlucht en nooit gevonden. Ik hoop nog steeds dat ze ooit berecht worden, maar ik laat dat niet mijn leven bepalen.’

Ze wilden gezien worden, geliefd zijn, ergens bij horen. Wat begon als aandacht en vertrouwen eindigde in seksuele uitbuiting. Pablo (26) en Soraya (30) vertellen hoe ze als tieners seksueel werden uitgebuit - en wat dat nog steeds met hen doet.

Net als een paar andere meiden moest ik meerdere keren per week, vaak op vreemde tijden, klaarstaan voor klanten. Stoppen durfde ik niet, want hij had een video gemaakt van mijn moeder die nietsvermoedend de was ophing in de achtertuin. Hij dreigde haar iets aan te doen als ik wegging. Door die beelden van mijn moeder voelde het of hij tot alles in staat was.’

In Soraya’s omgeving had niemand iets in de gaten, haar ouders zeker niet. ‘Die waren alleen maar met zichzelf en hun vechtscheiding bezig. De mentor op school stuurde me door naar de zorgcoördinator omdat ik bijna nooit meer op school kwam. Die vrouw zag ik voor de eerste keer, haar ging ik echt niks vertellen.’

Pablo herinnert zich één docent op school die vermoedde dat er iets aan de hand was. ‘Hij probeerde te achterhalen wat er speelde, maar ik duwde hem keihard weg. Ik was er niet klaar voor om te praten. Ik schaamde me ontzettend, voelde me eenzaam. Niemand mocht weten wat er gebeurde.’

Zijn seksueel uitbuiter zette Pablo zo onder druk dat hij niet met hem durfde te breken. Pas op zijn 17e lukte het hem om eruit te stappen. Hij vertelt liever niet hoe dat gegaan is.

Ook Soraya werd maandenlang ingepalmd om daarna in de prostitutie te belanden. ‘Ik was 17 en thuis was het niet fijn. Mijn ouders lagen in een vechtscheiding en mijn vader gebruikte geweld tegen mijn moeder. Ik vluchtte vaak van huis en kwam op straat terecht bij een vriendengroep waar het om drugs en criminaliteit draaide. Zo raakte ik steeds verder verwijderd van thuis en school.’

Tijdens een stage in een kledingzaak werd ze benaderd door een man van begin 30. ‘We raakten in gesprek, hij toonde veel interesse in me. Na een tijdje wisselde we nummers uit en belden we uren met elkaar. Dat zo’n knappe man me zag staan, vond ik ongelooflijk.’

Soraya gebruikte al drugs en raakte door haar vriend verslaafd aan GHB. Toen ze daar geen geld meer voor had, stelde hij voor dat ze tegen betaling seks moest hebben met mannen. ‘Ik was zo afhankelijk van GHB dat mijn verslaving sprak, in plaats van mijn verstand. Ik móést geld hebben. Hij nam me mee naar een huis en zei: “Nu werk je voor mij en mijn broer.” Onze relatie was meteen voorbij.

Vanaf dat moment moest Pablo van deze pooier mannen in hun auto bevredigen om geld te verdienen. De eerste keer herinnert hij zich nog goed. ‘Ik had een heel onwerkelijk gevoel. Het was klaar in tien minuten.’ Het grootste deel van het geld ging naar de pooier. ‘Ik vond het niet fijn wat ik moest doen, maar ik was bang om mijn enige vriend te verliezen als ik nee zou zeggen. Daarbij was het wel lekker om ineens geld te hebben. Al durfde ik de dingen die ik ervan kocht niet te laten zien. Dan hadden mijn ouders vast gedacht: hoe komt Pablo ineens aan zo veel geld?’

Pablo was een jaar of 13 toen hij via sociale media in contact kwam met een man van begin 20. ‘Ik voelde me eenzaam, had weinig vrienden, werd gepest en worstelde met mijn geaardheid. Daarom was ik dolblij met de aandacht die hij me gaf. Eindelijk had ik een vriend gevonden, dacht ik. Na avondenlang chatten spraken we af. Hij haalde me uit school en ik was apetrots dat ik in zijn mooie auto mee mocht om samen een ijsje te gaan eten. Daarna zagen we elkaar steeds vaker. Toen we een keer voor een etalage vol dure merkkleding stonden en ik verzuchtte dat ik die echt niet kon kopen, zei hij: “Met jouw jonge, strakke lijf kun je heel makkelijk geld verdienen.” Daarna zei hij dat steeds vaker: hoe knap en gewild ik was en hoeveel geld ik kon verdienen.’