8x een creatieve werkvorm die verbinding versterkt
In dit overzicht van Movisie worden acht laagdrempelige creatieve werkvormen gepresenteerd die sociaal professionals kunnen inzetten om verbinding te maken met anderen. Van creatief schrijven en tekenen tot dans, zang en spelvormen rondom verhalen vertellen. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat dergelijke kunstzinnige activiteiten bijdragen aan een groter gevoel van verbondenheid en welzijn, en daardoor bijvoorbeeld gevoelens van eenzaamheid verminderen. Laat je inspireren door de video’s.
Veiligheid in jeugdzorginstellingen
Uit onderzoek van de Augeo Jongerentaskforce blijkt dat een derde van de jongeren in jeugdzorginstellingen zich onvoldoende veilig voelt bij de groepsleiding - terwijl juist die veiligheid zo belangrijk is. Bovendien geeft meer dan een derde van de jongeren aan dat er meer groepsleiding moet zijn om beter toezicht te houden en tijdig te kunnen ingrijpen, bijvoorbeeld bij pestgedrag. Tegelijkertijd blijkt dat jongeren elkaar vaak in vertrouwen nemen wanneer zij iets vervelends meemaken. Dit laat zien hoe belangrijk het is dat jongeren een veilige en ondersteunende groep hebben, waarin ze zich gehoord en beschermd voelen.
Praat mee op 1Sociaaldomein
Ben je al aangesloten bij ons online platform ‘Veiligheid in gezinnen’, onderdeel van 1SociaalDomein? Je vindt er informatie, polls, je kunt er vragen stellen (en beantwoorden) en deelnemen aan webinars. De thema’s sluiten aan bij de thema’s van Augeo Magazine. Zo krijg je nog meer verdieping en inspiratie. Aanmelden is kosteloos.
Al bijna tien jaar kaarten we dreigende faillissementen, terugkerende wachtlijsten en ernstige kwaliteitsproblemen aan
Inspectie: ‘Jeugdzorgorganisatie beschermt jongeren onvoldoende. Toch geen sanctie.’
‘Hoe jeugdbeschermers met kunst- en vliegwerk kinderen op de wachtlijst proberen te helpen.’
‘Jeugdbescherming in Groningen en Drenthe is ondermaats, oordeelt inspectie.’
opinie
2 min.
Algemeen directeur Augeo Foundation
Mariëlle Dekker
Vorige pagina
Volgende pagina
De groep - dat zijn wij
En nog geen maand geleden las ik:
Al in 2022 schreven inspecties geen mogelijkheden meer te zien om in te grijpen in de jeugdbeschermingsketen:
En elders:
Terwijl ik wil gaan schrijven over ‘de rol van de groep’ en veiligheid in tehuizen, stromen de nieuwsberichten binnen:
Wellicht kunnen alle groepjes één groep vormen die zegt: tot hier
Niet nog een verbetergroepen erbij, niet meer groep voor groep zeggen: ‘ik trek me terug’, of: ‘mijn middelen voor verbetering zijn uitgeput’. Want veilig opgroeien mag geen gunst of toeval zijn. Het is een kinderrecht dat goed te verwezenlijken is.
Als wij besluiten dat veiligheid niet optioneel is maar fundamenteel, dan moeten we stoppen met lapmiddelen en beginnen met (her)bouwen.
De groepjes-oplossing werkt niet voor dit soort ernstige systeemproblemen. Dat is wat ik op dit moment kan schrijven over groepen. En: de groep, dat zij wij. Wellicht kunnen alle groepjes één groep vormen die zegt: tot hier. En nu echt anders voor tenminste de allerkwetsbaarste kinderen en ouders in ons jeugdbeschermingsstelsel.
De groep, dat zijn ook wij: volwassenen met professionele expertise over veilig en gezond opgroeien. En kinderen, jongeren en ouders met soms goede, maar te vaak ook tenenkrommende ervaringen in onze sector. Over die groep van experts en ervaringsdeskundigen wil ik schrijven. Want al bijna tien jaar kaarten we - in wisselende samenstellingen -dreigende faillissementen, terugkerende wachtlijsten en ernstige kwaliteitsproblemen aan.
Maar: een staatssecretaris in een gedecentraliseerd stelsel heeft nu eenmaal het stuur uit handen gegeven, ondanks alle waarschuwingen vooraf. Wil een staatssecretaris nu orde op zaken stellen in de jeugdbeschermingsketen, dan kan hij/zij slechts ‘zachte’ maatregelen nemen: zoals een ‘routekaart met regie op voortgang en samenhang’. Of het aanstellen van een ‘aanjager’ - bijvoorbeeld een wethouder, wetenschapper of oud-minister - als buitenboordmotor. Of het installeren van tientallen kwaliteitsnetwerken, leerkringen en onderzoeksraden. Of een vrijblijvend verbeterprogramma opstellen, zoals Geweld hoor Nergens Thuis of het Toekomstscenario. Waaruit kernleden zich, zoals de afgelopen maanden gebeurde, dus ook weer kunnen terugtrekken. Et cetera.
En zo ontstaan er heel veel groepjes. Van beleidsmakers, managers en consultants. Al dan niet samenwerkend met ouders en kinderen. En die groepen zijn serieus, oprecht en hard aan het werk. Een voorbeeld: acht bovenregionale expertisenetwerken, een Schakel- en Adviesraad, en zeker zes leernetwerken werken nu aan de afbouw van gesloten jeugdzorg. Maar toch zijn zelfs de ‘slechts’ 1200 kinderen in gesloten settings nog steeds niet veilig. En zo kan ik nog veel meer voorbeelden geven.
‘Inspecties treden niet meer op als oorzaken van het niet naleven van wet- en regelgeving liggen in het ontoereikend aanbod van jeugdbescherming en jeugdhulp.’
Zo’n ingewikkelde zin moet je echt drie keer lezen. En dan héél diep door laten dringen.
Dit gaat namelijk over de allerkwetsbaarste kinderen van Nederland. Hun veiligheid en ontwikkeling wordt zodanig bedreigd, vaak door kindermishandeling, dat de Rijksoverheid met een kinderbeschermingsmaatregel diep ingrijpt in het gezag van hun eveneens kwetsbare ouders.
Diezelfde overheid is verantwoordelijk voor het opzetten en in stand houden van een falend jeugdbeschermingssysteem. En voor tekorten in het lokale en regionale zorgaanbod dat jeugdbeschermers nodig hebben om hun werk goed te kunnen doen. En nu houden jeugdbeschermers zich van ellende dus niet meer aan hun eigen zorgwetten: ze bieden te vaak geen vaste jeugdbeschermer, organiseren onvoldoende tijdige en passende hulp, praten te weinig met kinderen, et cetera, et cetera. En dat bedreigt de toch al kwetsbare veiligheid en de ontwikkeling van de allerkwetsbaarste kinderen en hun ouders van Nederland nog meer! Dat is ook een vorm van kindermishandeling, als je het mij vraagt.
Maar in deze situatie grijpt de overheid niet diep in. De moed is inspecties inmiddels zodanig in de schoenen gezonken dat er zelfs geen inspectiemaatregel meer volgt als de zorgkwaliteit voor deze kinderen aantoonbaar door het ijs zakt. Dat is wat er staat in die ene ingewikkelde zin van de inspecties….
Wat zou ik dan nog schrijven over ‘veiligheid in leefgroepen van tehuizen’? Dat jeugdbeschermers me vertellen dat jongeren zo lang op wachtlijsten staan dat ze elke plek die beschikbaar komt in een leefgroep accepteren? Ook al is die groep geen goede match? Ook al zien ze het aantal geweldsincidenten op groepen niet afnemen?
Mariëlle Dekker werkte als therapeut, beleidsmedewerker en manager op veel plekken met en voor ouders en kinderen: van preventie bij de GGD, tot curatie bij de GGZ. Van lokale preventieve jeugdhulp tot residentiele zorg in tehuizen. Sinds 2007 is Dekker algemeen directeur van Augeo Foundation.
De groepjes-oplossing werkt niet voor dit soort ernstige systeemproblemen. Dat is wat ik op dit moment kan schrijven over groepen. En: de groep, dat zij wij. Wellicht kunnen alle groepjes één groep vormen die zegt: tot hier. En nu echt anders voor tenminste de allerkwetsbaarste kinderen en ouders in ons jeugdbeschermingsstelsel.
Niet nog een verbetergroepen erbij, niet meer groep voor groep zeggen: ‘ik trek me terug’, of: ‘mijn middelen voor verbetering zijn uitgeput’. Want veilig opgroeien mag geen gunst of toeval zijn. Het is een kinderrecht dat goed te verwezenlijken is.
Als wij besluiten dat veiligheid niet optioneel is maar fundamenteel, dan moeten we stoppen met lapmiddelen en beginnen met (her)bouwen.
Wellicht kunnen alle groepjes één groep vormen die zegt: tot hier
8x een creatieve werkvorm die verbinding versterkt
In dit overzicht van Movisie worden acht laagdrempelige creatieve werkvormen gepresenteerd die sociaal professionals kunnen inzetten om verbinding te maken met anderen. Van creatief schrijven en tekenen tot dans, zang en spelvormen rondom verhalen vertellen. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat dergelijke kunstzinnige activiteiten bijdragen aan een groter gevoel van verbondenheid en welzijn, en daardoor bijvoorbeeld gevoelens van eenzaamheid verminderen. Laat je inspireren door de video’s.
Veiligheid in jeugdzorginstellingen
Uit onderzoek van de Augeo Jongerentaskforce blijkt dat een derde van de jongeren in jeugdzorginstellingen zich onvoldoende veilig voelt bij de groepsleiding - terwijl juist die veiligheid zo belangrijk is. Bovendien geeft meer dan een derde van de jongeren aan dat er meer groepsleiding moet zijn om beter toezicht te houden en tijdig te kunnen ingrijpen, bijvoorbeeld bij pestgedrag. Tegelijkertijd blijkt dat jongeren elkaar vaak in vertrouwen nemen wanneer zij iets vervelends meemaken. Dit laat zien hoe belangrijk het is dat jongeren een veilige en ondersteunende groep hebben, waarin ze zich gehoord en beschermd voelen.
Praat mee op 1Sociaaldomein
Ben je al aangesloten bij ons online platform ‘Veiligheid in gezinnen’, onderdeel van 1SociaalDomein? Je vindt er informatie, polls, je kunt er vragen stellen (en beantwoorden) en deelnemen aan webinars. De thema’s sluiten aan bij de thema’s van Augeo Magazine. Zo krijg je nog meer verdieping en inspiratie. Aanmelden is kosteloos.
Deel dit artikel:
Vorige pagina
Volgende pagina
Mariëlle Dekker werkte als therapeut, beleidsmedewerker en manager op veel plekken met en voor ouders en kinderen: van preventie bij de GGD, tot curatie bij de GGZ. Van lokale preventieve jeugdhulp tot residentiele zorg in tehuizen. Sinds 2007 is Dekker algemeen directeur van Augeo Foundation.
De groep, dat zijn ook wij: volwassenen met professionele expertise over veilig en gezond opgroeien. En kinderen, jongeren en ouders met soms goede, maar te vaak ook tenenkrommende ervaringen in onze sector. Over die groep van experts en ervaringsdeskundigen wil ik schrijven. Want al bijna tien jaar kaarten we - in wisselende samenstellingen -dreigende faillissementen, terugkerende wachtlijsten en ernstige kwaliteitsproblemen aan.
Maar: een staatssecretaris in een gedecentraliseerd stelsel heeft nu eenmaal het stuur uit handen gegeven, ondanks alle waarschuwingen vooraf. Wil een staatssecretaris nu orde op zaken stellen in de jeugdbeschermingsketen, dan kan hij/zij slechts ‘zachte’ maatregelen nemen: zoals een ‘routekaart met regie op voortgang en samenhang’. Of het aanstellen van een ‘aanjager’ - bijvoorbeeld een wethouder, wetenschapper of oud-minister - als buitenboordmotor. Of het installeren van tientallen kwaliteitsnetwerken, leerkringen en onderzoeksraden. Of een vrijblijvend verbeterprogramma opstellen, zoals Geweld hoor Nergens Thuis of het Toekomstscenario. Waaruit kernleden zich, zoals de afgelopen maanden gebeurde, dus ook weer kunnen terugtrekken. Et cetera.
En zo ontstaan er heel veel groepjes. Van beleidsmakers, managers en consultants. Al dan niet samenwerkend met ouders en kinderen. En die groepen zijn serieus, oprecht en hard aan het werk. Een voorbeeld: acht bovenregionale expertisenetwerken, een Schakel- en Adviesraad, en zeker zes leernetwerken werken nu aan de afbouw van gesloten jeugdzorg. Maar toch zijn zelfs de ‘slechts’ 1200 kinderen in gesloten settings nog steeds niet veilig. En zo kan ik nog veel meer voorbeelden geven.
Al bijna tien jaar kaarten
we dreigende faillissementen, terugkerende wachtlijsten en ernstige kwaliteitsproblemen aan
‘Inspecties treden niet meer op als oorzaken van het niet naleven van wet- en regelgeving liggen in het ontoereikend aanbod van jeugdbescherming en jeugdhulp.’
Zo’n ingewikkelde zin moet je echt drie keer lezen. En dan héél diep door laten dringen.
Dit gaat namelijk over de allerkwetsbaarste kinderen van Nederland. Hun veiligheid en ontwikkeling wordt zodanig bedreigd, vaak door kindermishandeling, dat de Rijksoverheid met een kinderbeschermingsmaatregel diep ingrijpt in het gezag van hun eveneens kwetsbare ouders.
Diezelfde overheid is verantwoordelijk voor het opzetten en in stand houden van een falend jeugdbeschermingssysteem. En voor tekorten in het lokale en regionale zorgaanbod dat jeugdbeschermers nodig hebben om hun werk goed te kunnen doen. En nu houden jeugdbeschermers zich van ellende dus niet meer aan hun eigen zorgwetten: ze bieden te vaak geen vaste jeugdbeschermer, organiseren onvoldoende tijdige en passende hulp, praten te weinig met kinderen, et cetera, et cetera. En dat bedreigt de toch al kwetsbare veiligheid en de ontwikkeling van de allerkwetsbaarste kinderen en hun ouders van Nederland nog meer! Dat is ook een vorm van kindermishandeling, als je het mij vraagt.
Maar in deze situatie grijpt de overheid niet diep in. De moed is inspecties inmiddels zodanig in de schoenen gezonken dat er zelfs geen inspectiemaatregel meer volgt als de zorgkwaliteit voor deze kinderen aantoonbaar door het ijs zakt. Dat is wat er staat in die ene ingewikkelde zin van de inspecties….
Wat zou ik dan nog schrijven over ‘veiligheid in leefgroepen van tehuizen’? Dat jeugdbeschermers me vertellen dat jongeren zo lang op wachtlijsten staan dat ze elke plek die beschikbaar komt in een leefgroep accepteren? Ook al is die groep geen goede match? Ook al zien ze het aantal geweldsincidenten op groepen niet afnemen?
Al in 2022 schreven inspecties geen mogelijkheden meer te zien om in te grijpen in de jeugdbeschermingsketen:
Inspectie: ‘Jeugdzorgorganisatie beschermt jongeren onvoldoende. Toch geen sanctie.’
En nog geen maand geleden las ik:
‘Hoe jeugdbeschermers met kunst- en vliegwerk kinderen op de wachtlijst proberen te helpen.’
En elders:
‘Jeugdbescherming in Groningen en Drenthe is ondermaats, oordeelt inspectie.’
Terwijl ik wil gaan schrijven over ‘de rol van de groep’ en veiligheid in tehuizen, stromen de nieuwsberichten binnen:
opinie
2 min.
Algemeen directeur Augeo Foundation
Mariëlle Dekker
De groep - dat zijn wij