Erbij horen is een basisbehoefte. Mensen zijn sociale wezens en hebben anderen nodig om te overleven, zich veilig te voelen en zich te kunnen ontwikkelen. Bij een groep horen helpt kinderen zelfvertrouwen opbouwen, sociaal-emotionele vaardigheden oefenen en veerkracht ontwikkelen. Dat is voor alle kinderen belangrijk en zeker voor kinderen die thuis weinig steun krijgen.

Daarom moeten wij als professionals die met kinderen en gezinnen werken alert zijn op wat er schuilgaat onder gedrag. Inzetten op verbinding en meedoen. Kinderen het gevoel geven dat ze niet vreemd of anders zijn. Of misschien wel een beetje, maar desondanks deel uitmaken van de groep.

In dit magazine lees je hoe jij als professional groepen steun kunt bieden. Hoe je kinderen helpt om erbij te horen. En hoe je een schakel bent in het versterken van onderlinge verbondenheid.

Want niemand mag zich zo alleen voelen. Zeker een kind niet.

Praten over wat er thuis aan de hand is, doen deze kinderen meestal niet uit zichzelf. Omdat ze denken dat hun thuissituatie normaal is. Of omdat ze bang zijn voor represailles, zich schamen of zich schuldig voelen. Een andere reden kan zijn dat ze er geen woorden voor hebben. Terwijl ze zwijgen, groeit het gevoel: ik ben alleen en anders dan anderen.

Wat we van deze kinderen vaak wél zien, is hun ‘lastige’ gedrag: boosheid, terugtrekken of juist erg aanwezig en druk. Dit gedrag komt voort uit voortdurende stress of is een reactie op gevoelens van onveiligheid. Als de omgeving dat niet begrijpt en het kind daarom afwijst, komt het daadwerkelijk buiten de groep te staan. En voelt het zich nog meer alleen.

Kinderen die thuis veel stress of onveiligheid meemaken, voelen zich vaak alleen. Niet omdat zij niemand in hun buurt hebben, maar omdat niemand weet wat er speelt of hoe het écht met hen gaat.